Tęskniącym za pracą

Szczep, z którego powstało to wino uprawiamy jest we Włoszech głównie w regionach Apulia i Abruzja oraz na Sycylii. Przede wszystkim jednak na południowo-wschodnim krańcu tego kraju. To właśnie z Apulią kojarzony jest najbardziej. W odróżnieniu od uprawianego również tam szczepu primitivo, daje wina o ciekawszym spektrum aromatyczno-smakowym.

Najczęstszym błędem w opisie negroamaro są rozważania na temat znaczenia nazwy. „Negro” oznacza po włosku czarny, a „amaro” gorzki, stąd niektórzy wywodzą, że wina z tej odmiany mogą być gorzkawe. Tymczasem źródłosłowa należy szukać w greckim słowie „mavros” oznaczającym „czarne”. Nazwa negroamaro dwukrotnie powtarza zatem określenie „czarne”. Ale nie zawiłości językowe mają kluczowe znaczenie, bo winogrona tej odmiany nazywane są także: abbruzzese, arbese, jonico, lacrima, mangia verde, negra della lorena, nero leccese, niuri maru, san lorenzo, san marzuno i uva can. Najważniejsze, że negroamaro daje wina o intensywnym rubinowym kolorze, z zaznaczoną kwasowością i zwykle wysokim poziomie alkoholu. Te jego cechy powodują, że często dodawany do primitivo, któremu brakuje wyrazistości.

Winnica Cantine Paradiso leży w północnej części Apulii, w prowincji Foggia, w sąsiedztwie półwyspu Gargano i lazurowego Adriatyku. Gleby są tu głównie wapienne i piaskowe, a klimat łagodny – ciepłe, deszczowe zimy, a lata upalne i suche. Wymaga to specjalnej techniki w uprawie winorośli. Krzewy winorośli są nasadzane w systemie pergola, chroniącym kiście przed żarzącym słońcem. Winnica jest wyposażona w rozbudowany system paneli solarnych, aby w jak najbardziej naturalny sposób pozyskiwać energię ze słońca i tym samym chronić środowisko.

Półwysep Gargano

Rodzina Paradiso uprawia winogrona od lat 50-tych ubiegłego wieku. Skupiają się na rodzimych odmianach: primitivo, negroamaro, nero di troia, fiano i bombino. Wina rodziny Paradiso fermentują zarówno w tradycyjnych betonowych kadziach, nowoczesnych stalowych zbiornikach oraz dębowych beczkach. Ideą jaka im przyświeca jest tworzenie win przystępnych, bezpretensjonalnych i prostolinijnych, przy jednoczesnym zachowaniu uczciwej i solidnej jakości. Ich wina mają być takie jak Apulia – serdeczne, radosne, pełne słońca i pozytywnej energii.

Trzy pokolenia rodziny Paradiso

Każda winnica ma swojego winemakera, osobowość, która nadaje winom ostateczny kształt. W przypadku winnicy Cantine Paradiso trudno mówić o jednym konkretnym winemakerze. Winnica jest w posiadaniu rodziny od lat 50-tych ubiegłego wieku, kiedy jej istnienie zapoczątkował senior rodu Angelo. Kolejne pokolenia członkowie rodziny angażują się w uprawę winorośli i produkcję wina. Wzajemnie się inspirują, uczą i eksperymentują. To typowo włoskie podejście do natury – kochają swoją ziemię i tradycję ponad wszystko.

Takie jest zatem ich wino „Posta Piana” (można to tłumaczyć jako „rozległa równina”). Maceracja winogron trwa dziesięć dni i przebiega w kontrolowanej temperaturze. Potem część wina spędza 12 miesięcy w dębowych beczkach, a reszta w stalowych kadziach. Daje to winu lepszy balans między owocowością, a nutami przypraw. Po zabutelkowaniu czeka jeszcze dwa miesiące na to aby trafić na półki sklepowe. To jedno z najczęściej nagradzanych win tej winnicy.

Ma przepiękną ciemną barwę bakłażana i silne aromaty mocno dojrzałych owoców – czarnych czereśni i jeżyn. Oprócz smaku czereśniowego sadu wyraźnie wyczuwa się nuty owoców leśnych, ziół, tymianku, lukrecji i przypraw korzennych. Ma długi, aksamitny, złożony finisz z wyczuwalną wanilią i cynamonem.

Wino do nabycia u importera: Republiki Wina.

Winnica dbająca o przyrodę, zatem pasować będzie do niej książka o mrówkach. Dodatkowo, podczas lektury opowieści o tych pracowitych stworzeniach, będziemy mogli zatęsknić za własnym zajęciem zawodowym. Ciekawe czy mrówki potrafiłyby pracować zdalnie?

Wiecie, że na świecie istnieje około 12 tysięcy gatunków mrówek, a ich liczba ciągle rośnie? Największe mają po dwa centymetry, najmniejsze – niespełna dwa milimetry. Jedne są jaskrawożółte, inne – ciemnoczarne. Budują różne domy: niektórym wystarcza choćby porzucona czapka czy but w odróżnieniu od takich, które mieszkają w wielkich kopcach. Każdy gatunek (inaczej niż w przypadku pszczół) żyje zupełnie odmiennie. W jednej społeczności zwykle włada jedna królowa, ale zdarzają się takie, gdzie jest ich nawet kilka tysięcy. Larwy karmi się białkiem, a dorosłe osobniki to już pełnokrwiści wegetarianie. Wszystkie mrówki komunikują się za pomocą zapachowych feromonów. Te najniżej postawione w hierarchii, czyli robotnice, żyją około pół roku, królowa dożywa nawet 20 lat. Z książki poznacie mrówki pasterki, grzybiarki, rolniczki, prządki i miodonośne. Przeczytacie o wojnach tych owadów i systemie porozumiewania się.

Więcej o książce przeczytacie klikając obrazek.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s